तुझ्यातील साधेपणा

तुझ्यातील साधेपणा
मनास स्पर्शतो...
कस्तुरीचा गंध कधी
मृगास का कळतो....


रंगरूपा पलीकडे
मनाची दृष्टी....
ज्ञाताच्या पलीकडे
भावनेची सृष्टी...

कर्मावर तुझी आत्मिक निष्ठा
नित्य संयमी देहबोली
खुपसे काही बोलूनही
काही अबोलीच्या कळया
जपलेल्या अजुन मनाच्या तळी...

फुलू दे त्या कळया
व्यक्त होत रहा शब्दांतून
चैतन्याचे झरे मग बघ
वाहतील जणू तव प्राणांतून...

दोन घडींची संगत जरी
जगणे झाले मम जन्माचे...
लाभली ओंजळ मज स्वप्न्फुलांची
सांग फेडू कसे...ऋण या क्षणांचे...

स्वप्न

एखादं स्वप्न कधी होऊच नये पूर्ण
अपुर्णाची हुरहूर अखेरपर्यंत रहावी
त्या स्वप्नांच मोल कधीच न करता,
आपल्या माणसाची वाट शेवटपर्यंत पहावी...

कसलीच अपेक्षा नसावी
अशा जीवनभर जळणयात...
निराशेची काजळी झटकत,
कुणासाठी तरी आपली
निरांजनाची वात व्हावी...

आपणच व्हावे वाट
वाट त्याची पाहता पाहता
शेवटच्या वळणावर..निरोपाचा हात हलवून
देहातील प्राणाने मग त्याला
अखेरची हाक द्यावी...

डोळे मिटता मिटता मात्र
अखेरचा तोच दिसावा...
अन् ह्या जीवनाची यात्रा मग
त्या एका सुंदर क्षणात संपावी...

डोह

करून मनाच डोह
सामावून घेतलीस किती
ओथंबून आलेली आभाळ
अस्वस्थ मनातली वादळ….

आभाळ होत गेली
मोकळी, नितळ, निरभ्र..
आणि डोह मात्र होत गेला
अधिकाधिक गूढ़, अबोल..तटस्थ..

दुसर्यांसाठी जगयाच्या नादात
तो एवढाही विसरून गेला..
आपल्याही होत्या लाटा
काठापर्यंत यायच्या शोधल्या असत्या तर
अनेक मिळाल्या असत्या वाटा..

आपल्याच मर्यादेत राहून,
तो अधुनमधून उचंबलुन यायचाही..
दोन थेंब नकळत कधी,
आभालाला द्यायचाही...

आभाळ सतत शोधत रहायच,
आपल प्रतिबिंब डोहात..
डोह मात्र व्रतस्थ,
तो कधीही नसायचा कुठल्याही मोहात...

आभालालाही जाणवले होते तेव्हा,
दोघांमधले न संपणारे अंतर...
आभालच भेटायचे डोहाला कधीमधी
होउन मातीच्या गंधाचे अत्तर...

शेवटपर्यंत....
आभाळ राहिले मुके….डोह झाला मुका….
दोघांमध्ये मात्र फिरत राहिला..
..सतत नियतीचा झोका...

तू दिसलास की

तू दिसलास की
माझ्या मनातली फूलपाखरे
भीरभीरत यायची मनाच्या अगदी तळातून..
तू दिसलास की सोनचाफा दरवळून जायचा,
श्वासात माझ्या गंध ओतून...

तू दिसलास की मला चिंब भिजवत,
मनातले आभाळ धुंद बरसायचे...
तू दिसलास की माझे अस्तित्व नकळत,
तुझ्या गंधात विरायचे

असं बरचसे काही व्ह्यायचे,
नुसत्या तुझ्या येण्याने...
तू दिसलास की तनामनावर
तृप्ति पसरून रहायची कणाकणाने....

आता सारे काही बदलले
तू दूर गेलास मनाने,
जाताना घेउन गेलास,
तुझे जादुभरे क्षण,
माझ्या स्वप्नांचे असंख्य कण
आणि ठेउन गेलास मागे
कुणालाही न दिसणारे,
मनाला अखंड जाळणारे
डोळ्यातून नकळत झरणारे
रीतेपनाचे ओले क्षण...

सोनमोहर

सोनमोहर अंगभर फुलताना
त्याची पिवळी फुलं
वा-यावर खाली येताना
तुझ्या सोबत चालताना...

ती फुलं हातात घेऊन
तुला त्यांचं नाव सांगताना...
त्यांना डोळे भरून पहत
त्यांचा गंध मनात साठवून
पुन्हा त्यांना ओंजळीतून
मुक्तपणे उधळून देताना...

मीच मुक्त होत जाते स्वतःतून...
लहरत जाते...

पिवळ्या फुलांच्या
दाट दाट वस्तीतून...

अन् उतरते मग जमिनीवर
अलगद पुन्हा...
वा-याचे पिवळे गाणे होऊन,
सोनमोहराच्या हळुवार झुलणा-या
सांजसावल्या होऊन...
आणि आपल्या बालपणात घेऊन जाणारी
आपल्या आठवणींची
सुंदर पिवळी
फुलपाखरं होऊन....

सोनमोहराची इवली फुलं होऊन...
सोनमोहराची इवली फुलं होऊन...

काळजी

त्या दिवशी,
तुझ्या डोळ्यात उतरलेलं
जड उदासपण
जाणवत राहिलं आरपार
तुझ्या काळजीने सुकलेल्या चेह-यावर होता
मणामणाचा भार.....

भेटलो... उगीच निरर्थक गप्पा मारीत राहिलो
विषयांतर करत
एकमेकांना फसवत राहिलो...

दोघांनाही ठाऊक होतं
इथे खरी मौनाची गरज होती,
तुझ्या कोमेजलेल्या भावनांना
मोकळ्या श्वासाची समज होती...

जाताना... जड पावलं टाकत गेलास
मागे ठेऊन गेलास वेदनेचं विरळ धुकं
दाटून आलेले मेघ तरीही
तुझं आभाळ राहिलं मुकं मुकं

वाटतं... बरसून गेली असती एखादी सर
तर कदाचित तुझं आभाळ निरभ्र झालं असतंही...
कुणी घेऊन तुझा हात हाती
मायेने थोपटलं असतं पाठीवर तर
दिलाशाचं इंद्रधनू अवचित
मनावर उमटून गेलं असतंही...

जमाखर्च

भविष्याच्या शोधात धावताना
तुझा वर्तमान तर जगायचा राहून जात नाही ना ?
सृष्टीत चैतन्य जागवत वसंत आलाय
दूर बघ कोकीळ गातोय
हे सगळं अनुभवायचं
राहून तर जात नाही ना ?

तुझी लेक ही करीत असेल हट्ट
भातुकली खेळ माझ्याशी म्हणून,
तिनेच केलला खोटा खोटा स्वयंपाक
तिच्याच खेळण्यांतून खाताना
तिचे आनंदाने चमकणारे डोळे पाहणे
कधी राहून तर जात नाही ना ?

तुझ्याही अंगणातील रोपांवर
फुलत असतील फुले
त्यांना पाणी घालता घालता
त्यांच्यावर प्रेमाने हात फिरवताच
त्यांना तृप्त होऊन डोलताना पाहणे
कधी राहून तर जात नाही ना ?

मनात चांदणं घेऊन
कुणी तुझ्या जवळचं
पाहत असेल तुझी वाट एकांतात,
त्याच प्रतिक्षेत त्या कोमल क्षणांचं
हळूवारपणे फुलणे
कधी राहून तर जात नाही ना !

अशा किती गोष्टी
राहून जातात करायच्या यादीत...
मग परतायची वेळ होते
अन् आपण करू लागतो जमाखर्च आयुष्याचा....


जमेच्या बाजूत जमा असतात आपल्याकडे
आपल्या यशाचे काही चमकदार तुकडे
आणि खर्चाच्या बाजूत असते
आयुष्यभर दिसूनही
अनुभवता न आलेले
अबोल स्वरांचे चांदणे....