सोनमोहर

सोनमोहर अंगभर फुलताना
त्याची पिवळी फुलं
वा-यावर खाली येताना
तुझ्या सोबत चालताना...

ती फुलं हातात घेऊन
तुला त्यांचं नाव सांगताना...
त्यांना डोळे भरून पहत
त्यांचा गंध मनात साठवून
पुन्हा त्यांना ओंजळीतून
मुक्तपणे उधळून देताना...

मीच मुक्त होत जाते स्वतःतून...
लहरत जाते...

पिवळ्या फुलांच्या
दाट दाट वस्तीतून...

अन् उतरते मग जमिनीवर
अलगद पुन्हा...
वा-याचे पिवळे गाणे होऊन,
सोनमोहराच्या हळुवार झुलणा-या
सांजसावल्या होऊन...
आणि आपल्या बालपणात घेऊन जाणारी
आपल्या आठवणींची
सुंदर पिवळी
फुलपाखरं होऊन....

सोनमोहराची इवली फुलं होऊन...
सोनमोहराची इवली फुलं होऊन...

काळजी

त्या दिवशी,
तुझ्या डोळ्यात उतरलेलं
जड उदासपण
जाणवत राहिलं आरपार
तुझ्या काळजीने सुकलेल्या चेह-यावर होता
मणामणाचा भार.....

भेटलो... उगीच निरर्थक गप्पा मारीत राहिलो
विषयांतर करत
एकमेकांना फसवत राहिलो...

दोघांनाही ठाऊक होतं
इथे खरी मौनाची गरज होती,
तुझ्या कोमेजलेल्या भावनांना
मोकळ्या श्वासाची समज होती...

जाताना... जड पावलं टाकत गेलास
मागे ठेऊन गेलास वेदनेचं विरळ धुकं
दाटून आलेले मेघ तरीही
तुझं आभाळ राहिलं मुकं मुकं

वाटतं... बरसून गेली असती एखादी सर
तर कदाचित तुझं आभाळ निरभ्र झालं असतंही...
कुणी घेऊन तुझा हात हाती
मायेने थोपटलं असतं पाठीवर तर
दिलाशाचं इंद्रधनू अवचित
मनावर उमटून गेलं असतंही...

जमाखर्च

भविष्याच्या शोधात धावताना
तुझा वर्तमान तर जगायचा राहून जात नाही ना ?
सृष्टीत चैतन्य जागवत वसंत आलाय
दूर बघ कोकीळ गातोय
हे सगळं अनुभवायचं
राहून तर जात नाही ना ?

तुझी लेक ही करीत असेल हट्ट
भातुकली खेळ माझ्याशी म्हणून,
तिनेच केलला खोटा खोटा स्वयंपाक
तिच्याच खेळण्यांतून खाताना
तिचे आनंदाने चमकणारे डोळे पाहणे
कधी राहून तर जात नाही ना ?

तुझ्याही अंगणातील रोपांवर
फुलत असतील फुले
त्यांना पाणी घालता घालता
त्यांच्यावर प्रेमाने हात फिरवताच
त्यांना तृप्त होऊन डोलताना पाहणे
कधी राहून तर जात नाही ना ?

मनात चांदणं घेऊन
कुणी तुझ्या जवळचं
पाहत असेल तुझी वाट एकांतात,
त्याच प्रतिक्षेत त्या कोमल क्षणांचं
हळूवारपणे फुलणे
कधी राहून तर जात नाही ना !

अशा किती गोष्टी
राहून जातात करायच्या यादीत...
मग परतायची वेळ होते
अन् आपण करू लागतो जमाखर्च आयुष्याचा....


जमेच्या बाजूत जमा असतात आपल्याकडे
आपल्या यशाचे काही चमकदार तुकडे
आणि खर्चाच्या बाजूत असते
आयुष्यभर दिसूनही
अनुभवता न आलेले
अबोल स्वरांचे चांदणे....

बहर

आज माझ्या बहराची वेळ आहे,
आजच मला जगून घेऊ दे,
पुढे कदाचित....
एका एका श्वासासाठी
तडफडावे लागेल....
एका एका शब्दासाठी
निमीत्त शोधावे लागेल ! !

प्रेरणा

माझ्या या सगळ्या कविता माझ्या एका सह्रदय मित्रास अर्पण...
ज्याने माझ्या स्वप्नांना पंख दिले... दिशा दिली... आणि
जो स्वतः माझ्यासाठी आभाळ झाला....

मी उमलून, दरवळणारा सुगंध तू...
माझ्या रंध्रातून वाहणारा शब्द तू...
देऊन स्वप्नांना पंख माझ्या
आनंदाने पाहणारा तू,...
एक सत्य तू.... एक स्वप्न तू...
एक कधिही न संपणारे काव्य तू...
माझी प्रेरणा तू....
माझं आभाळ तू...
माझं आभाळ तू....

अव्यक्त

राहू दे काही अव्यक्त
तुझ्यात-माझ्यात,
बकुळगंध जसा मनाच्या गाभ्यात...
तुझ्या अंतरीचा जिव्हाळा जेव्हा
तुझ्या सुंदर डोळ्यांत दिसतो,
तेव्हा दूर कुठेतरी कृष्ण सखा
राधेसाठी बासरी वाजवीत असतो...

पद्मजा

तुमच्या पापणीतून ओघळलेला
अनावर अश्रू
तुमच्या सुंदर मनाचं प्रतिक होता,
आवरून ठेवलेल्या भावनांसाठी आज
पापणीचा काठ मात्र मोकळा होता...